Jod na plaży, duszący komin przy wyjściu. Sopocki paradoks spacerowy [OPINIE]

Jod, słońce, szum fal i... chmura gęstego, tytoniowego dymu na do widzenia. Problem palaczy gromadzących się przy wąskich wejściach na sopockie plaże powraca wraz z pierwszymi promieniami wiosennego słońca.

Na redakcyjną skrzynkę otrzymaliśmy wiadomość od jednego z mieszkańców Sopotu, który postanowił podzielić się swoimi - dosłownie i w przenośni - dławiącymi spostrzeżeniami ze spacerów wzdłuż brzegu.

Człowiek idzie na plażę, żeby naładować baterie. Wdycha ten słynny, nadbałtycki jod, mruży oczy do słońca, czuje się jak nowo narodzony. I co? I przychodzi czas powrotu. Zmierzam do wyjścia z plaży, zadowolony z życia, a tam komitet pożegnalny. Trzech panów i dwie panie kopcą tak, że nie widać drewnianych kładek. Zamiast morskiej bryzy, dostaję prosto w płuca uderzenie z rury wydechowej starego diesla. Ponieważ na samej plaży palić nie wolno, wszyscy urządzili sobie palarnię centralnie w wąskim gardle wejścia. 

[ZT]40106[/ZT]

Co mówią przepisy o dymku przy sopockiej plaży?

Zgodnie z obowiązującym w Sopocie prawem miejscowym, na samych plażach wprowadzono całkowity zakaz palenia wyrobów tytoniowych oraz e-papierosów. Za zignorowanie tego zakazu Straż Miejska może nałożyć mandat karny w wysokości do 500 złotych.

W praktyce regulacje generują nieprzewidziany skutek uboczny. Osoby chcące zapalić, a jednocześnie uniknąć mandatu, opuszczają strefę piaszczystą i zatrzymują się tuż za znakami wyznaczającymi granicę kąpieliska. Z prawnego punktu widzenia, o ile teren nie jest oznaczony jako strefa wolna od dymu (jak np. przystanki komunikacji miejskiej czy place zabaw), interwencja służb porządkowych jest utrudniona, ponieważ palacze formalnie nie łamią uchwały.

[ZT]39983[/ZT]

Zjawisko koncentracji dymu tytoniowego przy wejściach ma również wymiar ekologiczny. Pozostawiane w rejonie wydm i drewnianych kładek niedopałki to jedne z najczęściej zabezpieczanych odpadów podczas corocznych akcji sprzątania pasa nadmorskiego. Filtry papierosowe, wykonane z octanu celulozy, rozkładają się w środowisku naturalnym nawet do kilkunastu lat, uwalniając do gleby oraz wód gruntowych mikroplastik i nagromadzone substancje toksyczne.