Praca w sopockim Luk Luku odmieniła jej życie! Dziś wie, że ma na kogo liczyć [WYWIAD]

Ktoś oddaje niepotrzebną kurtkę, ktoś inny kupuje książkę. W sopockim Luk Luku takie zakupy pomagają utrzymywać miejsca pracy dla osób, którym trudno wrócić na rynek zatrudnienia. Dla Agnieszki Wiczling praca przy ul. Wejherowskiej stała się szansą na nowy start po latach uzależnienia. W rozmowie z Magdaleną Moll-Szutenberg opowiada o tym, co dało jej zatrudnienie i dlaczego dziś sama wyciąga do innych pomocną dłoń.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Luk Luk prowadzi Spółdzielnia Socjalna Kooperacja, działająca od 2014 roku. Jej współzałożycielami są Gmina Miasta Sopotu, Caritas Archidiecezji Gdańskiej i Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta Koło Gdańskie. Darowane przedmioty pomagają finansować działalność, w której pracę znajdują osoby mające trudności z powrotem na rynek zatrudnienia.

Z Agnieszką Wiczling rozmawiała Magdalena Moll-Szutenberg.

_______

Można wejść na zakupy i trochę się potargować

Magdalena Moll-Szutenberg: Załóżmy, że ktoś zagląda do Luk Luku przy Wejherowskiej i pyta: co to właściwie za sklep? Kto może tutaj robić zakupy? Co odpowiadasz?

Agnieszka Wiczling: Wszyscy. Nie zwracamy uwagi na to, kto ile ma pieniędzy. Przychodzą do nas różni ludzie. Tacy, którzy mają ich dużo, i tacy, którzy mają niewiele.

Na czym polega charytatywny charakter sklepu?

Ludzie przynoszą nam rzeczy, my je wyceniamy i sprzedajemy dalej, żeby dostały drugie życie. Dzięki temu dajemy pracę osobom, którym trudno ją znaleźć. Na przykład osobom z niepełnosprawnościami. Ja jestem osobą uzależnioną i ciężko mi było wejść na rynek pracy. Spółdzielnia bardzo mnie poratowała, dając mi zatrudnienie.

Jak ustalacie ceny?

Czasami sprawdzam w Google, bo trafiają się rzeczy naprawdę cenne. Można wtedy ustalić wyższą cenę i więcej na nich zarobić. Inne rzeczy sprzedajemy taniej, żeby ktoś, kto nie ma dużo pieniędzy, też mógł coś u nas kupić.

A targować się można?

U mnie trochę tak. Zawsze coś urwę.

Wyobraźmy sobie, że przynoszę kurtkę, której już nie noszę. Ktoś ją kupuje. Co dzieje się z tymi pieniędzmi?

Idą na nasze wypłaty. Mamy dużo pracowników, różne punkty i chcemy się jeszcze rozwijać. Oprócz tego wpływy ze sprzedaży pomagają również pokrywać koszty lokalu i mediów, finansować szkolenia i rozwój pracowników oraz tworzyć kolejne miejsca pracy.

Najpierw trzeba było poprosić o pomoc

Czy może pani opowiedzieć o sobie? Co poprzedziło ten nowy start?

Moja historia jest trudna. Od dziecka byłam bita przez ojca, który pił. Byłam też w domu dziecka. Wpadłam w alkohol i narkotyki. Piłam od dwunastego roku życia, od trzynastego brałam narkotyki.

Jak udało się pani z tego wyjść?

Alkohol rzuciłam sama. Nie piję od czternastu lat. Z powodu narkotyków trafiłam do ośrodka za Koszalinem. To było w 2022 roku. Spędziłam tam półtora roku.

To była pani decyzja, żeby poprosić o pomoc?

Tak. Poprosiłam o pomoc kuratorkę rodzinną. Wtedy spojrzałam prawdzie w oczy i powiedziałam, że sobie nie radzę, że jestem uzależniona i nie daję rady. Byłam już na skraju wytrzymałości. Wypłakałam się jej, że po prostu nie daję sobie ze sobą rady.

Jak wyglądał powrót po półtora roku pobytu w ośrodku?

Trochę dziko. Nie miałam nic. Ale przyjechała po mnie córka ze swoim tatą. To było bardzo fajne.

Od nauki w sklepie do pracy na pełen etat

Jak trafiła pani do Luk Luku?

Przez Centrum Integracji Społecznej przy Młyńskiej. Poszłam na rozmowę z panią Magdą z CIS-u. Po dwóch dniach zaprosili mnie do biura. Później przychodziłam tutaj od poniedziałku do czwartku, a w piątki byłam w CIS-ie. Tu uczyłam się pracy, chociaż miałam już doświadczenie przy kasie. Przez trzy miesiące byłam na takim okresie próbnym, a potem dostałam umowę na trzy lata. Jestem zatrudniona na pełen etat.

A jak długo już pani tutaj pracuje? Jest pani zadowolona?

Półtora roku. Bardzo. Mam tutaj dużo przyjaciół, poznałam dobrych ludzi.

Tworzycie społeczność także poza pracą?

Jesteśmy zgraną paczką, ufamy sobie. Mamy wycieczki integracyjne, spotkania i wspólne święta. Organizuje je nasz prezes. Mamy swoją salę przy ul. Bohaterów Monte Cassino i tam się spotykamy.

Czy wsparcie kończy się na zatrudnieniu?

Nie. Jest też pomoc psychologa. Rozmawiano ze mną o tym, w jaki sposób można mi pomóc, o czym marzę i czego bym chciała. Taka rozmowa jest z każdym pracownikiem. Mnie pomagają też znaleźć dentystę. Z każdym problemem mogę przyjść i zawsze dostanę pomoc. Nie zostaję sama z tym, co mnie spotyka.

Teraz pani też pomaga innym?

Ja tu co chwilę wyciągam do kogoś rękę. Przychodzą osoby bezdomne, którym daję na przykład czyste rzeczy. Pomagam od siebie, bez oczekiwania czegoś w zamian. Jestem empatyczna, lubię pomagać ludziom. Oni lubią tu przychodzić i mówią, że ich przyciągam.

Perełki znikają szybko

Co znajdziemy na półkach i jakie rzeczy można wam przynosić?

Mamy szkło, zabawki, kolczyki, biżuterię, książki. Rzeczy muszą być w dobrym stanie, nie mogą być podarte ani brudne. Bieliznę przyjmujemy tylko nową, z metką. Nie mamy też miejsca na duże gabaryty.

Ubrania powinny być wyprane?

Najlepiej, żeby były wyprane i czyste, bo nie mamy pralki. Nie muszą być wyprasowane, ale dobrze, żeby były przygotowane w ten sposób.

A jeśli jakiś przedmiot długo nie znajduje kupca?

Mamy półeczkę z rzeczami za darmo. Odkładamy je tam i każdy może sobie coś zabrać. Asortyment musi się zmieniać, bo ludzie przychodzą regularnie.

Kto najczęściej zagląda do sklepu?

Mieszkańcy Kamiennego Potoku, ale z Gdyni też bardzo często do nas przyjeżdżają. Nasz sklep jest lubiany, drugi tak samo.

Można trafić na perełki?

Jak są, to szybko schodzą. Chwila moment i już ich nie ma.

A czego potrzebujecie, żeby sklep działał jeszcze lepiej?

Więcej ludzi z darami i oczywiście kupujących.

Dziękuję za rozmowę.

_______

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Sklepy charytatywne Luk Luk mieszczą się przy ul. Wejherowskiej 11 w Kamiennym Potoku oraz przy al. Niepodległości 754 A w Sopocie. Oba punkty są czynne od poniedziałku do piątku w godz. 10.00–18.00 oraz w soboty w godz. 10.00–15.00.