Sopot w demograficznym kryzysie! Nowe dane pokazują skalę problemu

Na jedno urodzenie przypadały w Sopocie ponad cztery zgony. W pierwszym półroczu 2026 roku żadne inne miasto na prawach powiatu nie miało tak niekorzystnej proporcji. Dane GUS pokazują też, że zarejestrowane migracje nie wyrównały ubytku naturalnego. Dla Sopotu to kolejny sygnał problemu, o którym piszemy od lat. Za liczbami kryje się coraz pilniejsze pytanie o przyszłość miasta i kolejne pokolenia jego mieszkańców.

Od stycznia do czerwca 2026 roku GUS odnotował w Sopocie 51 urodzeń żywych i 224 zgony. Różnica wyniosła 173 osoby. Tyle wyniósł ubytek naturalny, czyli przewaga liczby zgonów nad liczbą urodzeń.

Według tego samego zestawienia 30 czerwca Sopot liczył 31 032 mieszkańców. To dane za pierwsze półrocze, opublikowane przez GUS w październiku.

Skalę nierównowagi dobrze pokazuje przeliczenie zgonów na 100 urodzeń. W Sopocie było ich około 439, podczas gdy w całej Polsce około 183. Oznacza to, że sopocka proporcja była ponad dwukrotnie wyższa od krajowej.

Nie chodzi przy tym o największą liczbę zgonów ani o najszybszy spadek całkowitej liczby ludności. Ten wskaźnik pokazuje, jak duża jest przewaga zgonów nad urodzeniami w danym okresie.

Sopot przed Przemyślem i Jelenią Górą

Obliczenia na podstawie tabeli GUS dla wszystkich 66 miast na prawach powiatu potwierdzają, że Sopot miał najwyższą liczbę zgonów przypadającą na 100 urodzeń. W Przemyślu było ich około 410, a w Jeleniej Górze około 362.

Również w pozostałych miastach Trójmiasta zgonów było więcej niż urodzeń. Różnica proporcji jest jednak wyraźna.

Dane za pierwsze półrocze 2026 roku. Źródło: tabela II GUS dotycząca ludności, ruchu naturalnego i migracji według powiatów. Liczbę zgonów na 100 urodzeń obliczono i zaokrąglono.

W Gdyni na jedno urodzenie przypadało niespełna 1,8 zgonu, w Gdańsku około 1,4. W Sopocie było to niemal 4,4.

Sama proporcja nie wyjaśnia przyczyn tej różnicy. Pełna ocena sytuacji wymaga uwzględnienia między innymi struktury wieku ludności, a nie tylko zestawienia urodzeń i zgonów.

Przeprowadzki nie wyrównały straty

Miasto może mieć ujemny przyrost naturalny, a mimo to zyskiwać mieszkańców, jeśli odpowiednio dużo osób się do niego przeprowadza. W sopockim zestawieniu za pierwsze półrocze takiego przeciwważącego wyniku nie było. Ogólne saldo migracji wyniosło zero. Za tą liczbą kryją się jednak konkretne zmiany. W migracjach wewnętrznych GUS wykazał napływ 184 osób i odpływ 193. Bilans był więc ujemny i wyniósł minus dziewięć. Jednocześnie odnotowano dziesięć imigracji z zagranicy i jedną emigrację. Dodatnie saldo zagraniczne wyrównało ujemne saldo krajowe.

W Gdańsku sytuacja wyglądała inaczej. Dodatnie saldo migracji wyniosło 452 osoby i częściowo równoważyło ubytek naturalny, który sięgnął 730 osób. W Gdyni oba wyniki były ujemne. Ubytek naturalny wyniósł 536 osób, a saldo migracji minus 162.

Tabela nie pokazuje, dokąd wyjeżdżali Sopocianie ani dlaczego podejmowali taką decyzję. Nie pozwala przypisywać tych przeprowadzek wyłącznie cenom mieszkań czy wskazywać konkretnych miejscowości jako celu wyjazdów. Dane GUS nie są również spisem wszystkich osób faktycznie przebywających w mieście. W zastosowanej krajowej definicji zamieszkania nie uwzględnia się osób przybyłych z zagranicy na pobyt czasowy, natomiast ujmuje się stałych mieszkańców Polski przebywających czasowo za granicą.

Ten alarm słyszymy od lat

O zmniejszającej się liczbie mieszkańców Sopotu pisaliśmy na esopot.pl na długo przed publikacją najnowszego zestawienia. W czerwcu 2022 roku przypominaliśmy, że w ciągu 45 lat miasto straciło blisko 20 tysięcy mieszkańców. Pod koniec tego samego roku opisywaliśmy starzenie się sopockiej społeczności oraz przewagę zgonów nad urodzeniami.

Wynik pierwszego półrocza 2026 roku wpisuje się w ten wieloletni problem. Nie trzeba przewidywać daty, w której Sopot przekroczy kolejną granicę liczby mieszkańców, żeby dostrzec powagę sytuacji. Wystarczy tegoroczny bilans. 51 urodzeń, 224 zgony i zerowe saldo migracji. Stawką są kolejne roczniki w sopockich szkołach, rodziny mieszkające tu przez pokolenia i codzienne życie sąsiedzkie. Sopot może zachować swoje kamienice, ulice i rozpoznawalną panoramę, a jednocześnie tracić to, co najtrudniej odbudować. Społeczność ludzi, dla których jest domem.