Z Sopotu na London Fashion Week. Katarzyna Konieczka: „To jest nobilitacja dla projektanta" [WYWIAD]

Za kilka dni Katarzyna Konieczka pokaże swoje prace w Londynie. Sopocka projektantka znalazła się w gronie 12 polskich twórców prezentowanych w showroomie „Beyond Limits. Polish Visionaries” podczas London Fashion Week. Równolegle przygotowuje Digital Couture – projekt, w którym moda spotyka się z technologią 3D, chirurgią plastyczną i symboliką religijną.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Katarzyna Konieczka od lat pracuje na styku mody, kostiumografii i sztuki. Jej projekty pojawiały się w stylizacjach światowych gwiazd, takich jak Madonna, Lady Gaga czy Marilyn Manson, a w ostatnich dwóch latach jej kostiumy były także częścią polskich występów na Eurowizji – Justyny Steczkowskiej w 2025 roku oraz Alicji Szemplińskiej w 2026 roku.

Teraz przed sopocką projektantką kolejne dwa ważne wydarzenia. W dniach 19–21 września jej prace zostaną pokazane w Londynie w ramach „Beyond Limits. Polish Visionaries”. Wystawa skupia 12 twórców – ośmioro projektantów mody i czworo projektantów biżuterii – i jest częścią programu Fashion Scout podczas London Fashion Week.

Równolegle powstaje Digital Couture – dziesięć nowych kostiumów oraz interaktywna przymierzalnia 3D. Projekt Fundacji Artystycznej Katarzyna Konieczka otrzymał 172 010 zł dofinansowania w programie Polska_Kreatywni: MODA 2026. Premierę zaplanowano na 24 października w Sopocie. Podczas wywiadu organizatorki zaznaczyły jednak, że ostateczna lokalizacja ma zostać ogłoszona później.

O London Fashion Week, znaczeniu międzynarodowej prezentacji, własnych doświadczeniach z chirurgią plastyczną i religijnym języku nowej kolekcji z Katarzyną Konieczką rozmawia Magdalena Moll-Szutenberg.

_____

Magdalena Moll-Szutenberg: Za chwilę London Fashion Week. Kiedy wcześniej rozmawiałyśmy, mocno podkreślałaś różnicę między pojechaniem do miasta w czasie tygodnia mody a znalezieniem się w jego oficjalnym programie. Dlaczego to jest dla Ciebie tak istotne?

Katarzyna Konieczka: Dla mnie bycie w oficjalnym programie tygodnia mody to nobilitacja dla projektanta. Można pojechać do Nowego Jorku, Paryża czy Londynu w czasie Fashion Weeku, wynająć sobie przestrzeń, zrobić wydarzenie i później powiedzieć, że było się na Fashion Weeku. Tylko że to nie jest to samo.

Kiedy znajdujesz się w oficjalnym kalendarzu London Fashion Week, stoi za tym selekcja, za którą odpowiada British Fashion Council. Nasza wystawa "Beyond Limits. Polish Visionaries" jest częścią programu Fashion Scout.

Jedziesz do Londynu jako część większej polskiej reprezentacji. Co właściwie oznacza „Beyond Limits. Polish Visionaries”?

To jest showroom pokazujący w Londynie polską modę i polskich projektantów. Powstała reprezentacja twórców z Polski i my się w niej znalazłyśmy. Dla mnie to ogromny zaszczyt, bo nie jadę tam tylko jako Katarzyna Konieczka ze swoimi rzeczami. Jedziemy pokazywać polską modę.

To jest też ważny moment dlatego, że polska moda zaczyna być coraz mocniej dostrzegana przez instytucje publiczne. Widać zainteresowanie tym, żeby pokazywać projektantów poza Polską i tworzyć dla nich takie możliwości.

W Londynie nie będzie jednak klasycznego pokazu z modelkami na wybiegu?

Nie. To będzie showroom, czyli prezentacja naszych prac w formie ekspozycji. Fashion Week to nie tylko modelki idące po wybiegu. Są wystawy, showroomy, instalacje i prezentacje artystyczne. W naszym przypadku moda będzie reprezentowana bardziej w formie galeryjnej.

Będziemy miały własną przestrzeń i własną ekspozycję. Same wymyślałyśmy, jak ją zbudować i jak pokazać moje kostiumy. Oczywiście później ktoś ją na miejscu zainstaluje, ale sposób prezentacji również musiałyśmy zaprojektować.

Czyli znaczenie ma nie tylko samo pokazanie kostiumów, ale również to, kto je tam zobaczy?

Dokładnie. Przyjdą Brytyjczycy, będą osoby związane ze światem mody, zaproszeni goście. Właśnie na tym polega siła znalezienia się w takim programie. Jedziesz tam po to, żeby ludzie z branży mogli zobaczyć twoją pracę.

My też będziemy na miejscu. Jedziemy się pokazać, rozmawiać, udzielać wywiadów. Później ekspozycja pozostanie dostępna dla odwiedzających. To jest zupełnie inny rodzaj obecności niż samo zorganizowanie sobie wydarzenia w Londynie w czasie Fashion Weeku.

Masz już za sobą pracę dla znanych artystów, a także projekty, które trafiały za granicę, chociażby na Eurowizję. London Fashion Week nadal robi na Tobie wrażenie?

Tak, ponieważ to są zupełnie inne rzeczy. Można mieć bardzo ciekawe realizacje, można pracować dla gwiazd, ale wejście do takiego branżowego obiegu jest kolejnym rodzajem potwierdzenia. Dlatego tak mocno mówię o tej nobilitacji.

Jestem też bardzo ciekawa, jak nasza ekspozycja wypadnie na tle innych. Mam w sobie oczywiście ten pierwiastek rywalizacji – jeżeli ktoś będzie miał lepszą ekspozycję ode mnie, to będę wkurzona! [śmiech] Organizatorzy powiedzieli nam jednak, że mamy bardzo ciekawy pomysł. Ja będę miała między innymi kostiumy prezentowane na wiszących manekinach, więc zależało nam na tym, żeby całość sama była pewnego rodzaju instalacją.

Londyn jest więc najbliższym ważnym punktem w kalendarzu, ale właściwie zaraz po powrocie zaczniecie odliczanie do kolejnej premiery. Już 24 października w Sopocie ma zostać pokazany Digital Couture. To już zupełnie autorski świat. Czym ten projekt ma się różnić od klasycznego pokazu mody?

Przede wszystkim ja nie robię mody użytkowej. Nie przygotowuję kolekcji po to, żeby później mieć odszyty towar i sprzedawać sukienki. To będzie show, widowisko, konkretna atmosfera i choreografia. Wyobrażam to sobie trochę jak pochód rzeźb, których nośnikiem jest człowiek. Powstaje dziesięć całkowicie nowych kostiumów. Wszystkie zobaczymy podczas pokazu, natomiast dwa z nich zostaną przeniesione do świata wirtualnego.

Co w praktyce oznacza „przeniesienie kostiumu do świata wirtualnego”?

Powstanie wirtualna przymierzalnia. Człowiek podchodzi do ekranu i widzi na nim siebie, trochę jak w lustrze. W odpowiednim momencie pojawia się na nim kostium. Można się poruszać i obserwować, jak forma pracuje razem z sylwetką.

Nie robimy w ten sposób wszystkich dziesięciu projektów, ponieważ przygotowanie modelu 3D jest bardzo kosztowne. Wybrane zostaną dwa kostiumy. Ich konstrukcja również musi być odpowiednia – dlatego będą to przestrzenne formy, które dobrze funkcjonują przy różnych sylwetkach.

Czy Digital Couture oznacza, że chciałabyś mocniej wejść w świat technologii?

Ja już wcześniej romansowałam z modą wirtualną. Dla kostiumografa to jest fascynujące, ponieważ kiedy tworzę coś fizycznie, cały czas ograniczają mnie prawa rzeczywistości. Jeżeli robię ogromne nakrycie głowy, muszę wymyślić konstrukcję, druty, mocowania. Im większa forma, tym staje się cięższa i trudniejsza do noszenia.

W wirtualu przestaje mnie ograniczać grawitacja. Mogę zrobić elementy lewitujące nad człowiekiem. Mogę wymyślić kostium, w którym ciało staje się przezroczyste. Mogę zbudować rzecz, której fizycznie nie dałoby się wykonać. Każdy kostium jest dla mnie opowieścią. Moda wirtualna daje po prostu zupełnie nowe narzędzia, żeby tę opowieść rozwijać.

Główną inspiracją nowej kolekcji są operacje plastyczne?

Tak. To jest zestawienie różnych inspiracji, ale chirurgia plastyczna jest teraz bardzo ważna. Próbuję ubrać ją w twór, który wyobrażam sobie jako pewnego rodzaju instytucję, strukturę przypominającą kościół.

Interesują mnie wizualne symbole medycyny: skóra, krew, tkanka, szpitalne kolory, biel, seledyn, ubrania pooperacyjne, dreny, rurki, maski tlenowe, narzędzia. Sama przeszłam przez ten świat i stał mi się bliski również jako materiał artystyczny.

Ta kolekcja ma już swoją nazwę?

Tak. Nazywa się „Sicktuary”. Co ciekawe, tę nazwę mam w głowie od około 14 lat, tylko dopiero teraz znalazł się projekt, do którego naprawdę pasuje.

To połączenie dwóch wyrazów: „sick”, czyli czegoś chorego, i „sanctuary” – sanktuarium. Jest w tym pewna przewrotność, bo przecież operacje plastyczne czy odmładzanie same w sobie nie są chorobą. Jednocześnie są ludzie, którzy patrzą na modyfikowanie ciała i mówią: „to jest chore”.

Z drugiej strony cały świat beauty i chirurgii plastycznej zaczął mnie fascynować jako pewnego rodzaju struktura. Są w nim różne grupy, przekonania, podejścia, niemal własne doktryny. Dlatego właśnie zaczęłam łączyć ten świat z językiem religijnym.

Czy chcesz więc powiedzieć, że chirurgia plastyczna jest czymś dobrym?

Nie chcę przedstawiać żadnej tezy. Chcę rozpocząć dyskusję. Nie mówię: chirurgia jest dobra albo chirurgia jest zła. Osobiście jestem bardzo zadowolona z tego, co zrobiłam. Dało mi to energię, zaczęłam lepiej czuć się sama ze sobą, łatwiej przyszło mi również stawanie przed kamerą. Wcześniej uważałam, że moim miejscem jest zaplecze, a modelka jest nośnikiem mojej pracy. Dzisiaj sama również mogę być nośnikiem swojej marki.

Jednocześnie cały świat beauty jest dla mnie fascynującą strukturą. Są w nim różne grupy, różne przekonania, niemal własne doktryny. To właśnie mnie jako artystkę interesuje.

Dlaczego do tego wszystkiego dochodzi symbolika religijna?

Widzę w tym pewną analogię. Świat chirurgii i beauty potrafi przypominać strukturę, która ma swoich wyznawców, swoich przeciwników, swoje rytuały i symbole. Ja ubieram to w formę religijną. Narzędzia medyczne, dreny, rurki czy maski mogą w tej artystycznej opowieści stać się czymś w rodzaju panteonu świętych.

Mieszam ze sobą dwa tematy. Nie dlatego, że chcę powiedzieć coś przeciwko religii, tylko dlatego, że interesuje mnie jej język wizualny i struktura.

W Twoich pracach krzyże, modlitewniki czy inne odniesienia do chrześcijaństwa pojawiały się już wcześniej. Nie obawiasz się, że ktoś odczyta je jako atak na wiarę?

Moim podstawowym celem nie jest atakowanie ludzi ani sprawianie im przykrości. To dotyczy również symboli religijnych. Ja się w tej kulturze wychowałam. Miałam komunię, chodziłam do kościoła, uczestniczyłam w procesjach Bożego Ciała. To jest część mojego dzieciństwa i języka wizualnego, który mnie ukształtował. Artysta opowiada swoją historię, to, co widział, czego doświadczał. Dlatego korzystam z tych symboli. Nie sięgam w ten sam sposób po symbole religii, w których się nie wychowałam, ponieważ nie są częścią mojego doświadczenia.

Digital Couture będzie drastyczne?

Trochę. Tylko że ja lubię wziąć coś, co w swojej istocie może być drastyczne, i ubrać to w piękną, niemal baśniową formę. Zależy mi bardziej na tym, żeby człowiek zobaczył obraz i zaczął się nad nim zastanawiać. Nie chcę podawać gotowej interpretacji.

A mieszkańcy Sopotu będą mogli zobaczyć ten pokaz? Czy będzie potrzebne zaproszenie albo rezerwacja?

Chciałabym, żeby każdy po prostu mógł przyjść i zobaczyć. Oczywiście będzie osobna strefa dla zaproszonych gości, ale cały czas zależy nam na tej dostępności. Wybrałyśmy przestrzeń, która pozwoli szerokiej publiczności zobaczyć pokaz.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu własnego Instytutu Przemysłów Kreatywnych: Polska_Kreatywni: MODA. 

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

::news{"type":"see-also","item":"45920"}