Ewa Szykulska: „Sopot jest miejscem magicznym”. O aktorstwie, upływie czasu i spacerach z cieniami

Są role, do których widzowie wracają po kilkudziesięciu latach, ale Ewa Szykulska nie chce żyć wyłącznie przeszłością. Podczas spotkania „U Filmowców” w Sopocie aktorka opowiedziała naszej dziennikarce Magdalenie Moll-Szutenberg o zakochaniu w swoim zawodzie, niechęci do wszechobecnego pośpiechu i energii, którą wciąż daje jej publiczność. W rozmowie nie zabrakło także Sopotu – wspomnień z Grand Hotelu, pracy w telewizji w Oliwie, spacerów po molo i ludzi, których dziś można spotkać już tylko we wspomnieniach.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Ewa Szykulska była w sobotę, 5 września, bohaterką kolejnego spotkania w Domu Pracy Twórczej Stowarzyszenia Filmowców Polskich „U Filmowców” przy ul. Powstańców Warszawy 80. Gospodarzem cyklu jest krytyk filmowy Łukasz Maciejewski.

Przy okazji wizyty aktorki w Sopocie Magdalena Moll-Szutenberg z Dzień Dobry Sopot – esopot.pl zapytała ją nie tylko o ponad pół wieku pracy artystycznej, ale również o jej własny Sopot, miasto filmowych wspomnień, dawnych znajomości i powrotów.

______

Magdalena Moll-Szutenberg: Kiedy patrzy Pani dziś na swoją drogę zawodową, jest taki moment albo decyzja, które uważa Pani za naprawdę przełomowe?

Ewa Szykulska: Myślę, że czymś niezwykłym, przełomowym – choć wtedy nie zdawałam sobie z tego sprawy – było zakochanie się w tym zawodzie. Zakochanie. Czy od początku? Tego nie wiem, ale zaskoczyło. I to jest przełom w moim życiu: że nie inne studia, tylko właśnie szkoła teatralna.

Teraz jestem już przeszłością, natomiast przeszłością, która ma o czym myśleć. Przeszłością, która mi się wypełniła. Fakt, że byłam, próbowałam być, a od czasu do czasu jeszcze jestem aktorką, powoduje, że jestem osobą szczęśliwą. I tyle.

Widzowie pamiętają Panią z bardzo różnych ról. Czy jest taka, z którą sama Pani czuje się szczególnie związana, nawet jeśli nie należy do tych najczęściej przypominanych?

Jeżeli sięgnęliby państwo po film „Kolekcja sukienek” Marzeny Więcek, to tak – to jest jedna z takich rzeczy. Grało tam mnóstwo naszych cudownych aktorek. Za jakieś marne, niewielkie pieniądze zrobiłyśmy ten film z wielką radością.

Ja też znalazłam się w tej kolekcji, chociaż cały czas byłam tylko w szlafroku. To jedyny szlafrok, który mam, kupiony w domu towarowym w Białymstoku. Żarty żartami – cudowny film, pasjonatki i cudowne aktorki, które w nim wystąpiły. Warto. Niech baby sobie obejrzą: panie, panienki i staruchy takie jak ja. Fajny film, gdzieś w internecie.

Przez lata zmieniło się kino, teatr, sposób pracy aktorów i oczekiwania publiczności. Co w zawodzie aktora najbardziej zmieniło się na lepsze, a czego Pani dzisiaj brakuje?

Czego mi brakuje? Trochę młodości, bo to takie zabawne, ale miłe i już niemożliwe. Wiem natomiast, czego dzisiaj nie lubię. Nie lubię tego przyspieszenia, tego biegu, biegu, biegu. Tak mało rzeczy wtedy dookoła się widzi, o tak wielu się zapomina w tym pośpiechu grania, takiego nieraz byle jakiego. Ale to symptom czasu.

Po tylu latach pracy i doświadczeń co teraz sprawia Pani największą satysfakcję? Nowa rola, spotkanie z publicznością, powrót do dawnych filmów? A może coś zupełnie innego?

Zawsze to jest publiczność. To niezwykłe, że ja także czerpię z niej energię. Mam nadzieję, że widzowie chociaż trochę dostają tej energii również ode mnie. Że przez moment – minutę, godzinę, półtorej – odrobinę wzbogacam ich życie. Żeby się nad czymś zastanowili, żeby sobie popłakali, żeby się roześmiali.

Moje życie też jest bardziej kolorowe przez fakt, że od czasu do czasu pojawiam się przed kamerką. Nie chcę tego robić długo, nie chcę umierać na scenie. Myślę sobie, że przez całe życie dosyć ładnie udawało mi się łączyć życie prywatne, rodzinne z zawodem. Jedno pomagało drugiemu. Te dwa życia były połączone.

Jakie jest Pani pierwsze osobiste wspomnienie związane z Sopotem? Pamięta Pani, kiedy trafiła tutaj po raz pierwszy?

Nie, nie będziemy rozwalać zamków z piasku... Spędziłam tutaj jednak wiele czasu przy okazji różnych filmów i nawet nie chcę ich teraz wymieniać. I lata całe w telewizji w Oliwie.

Tu mieszkaliśmy też w pewnym momencie długo w Grand Hotelu. Nie po raz pierwszy zresztą, bo przy różnych innych filmach także. Sopot jest miejscem magicznym. I tyle. Wszyscy to wiedzą, którzy znają to miejsce.

Sopot przez lata był mocno związany ze środowiskiem artystycznym. Czy nadal czuć tutaj ten klimat?

Boże, wie pani, jak się ma dobry węch, to ten zapach wszechogarniającej albo odrobinkę migocącej kultury czuć wszędzie. A Sopot jest jednym z tych miejsc.

A jest jakieś szczególne miejsce w Sopocie, do którego lubi Pani wracać?

I to, wie pani, raczej z kim... Teraz tylko z cieniami mogę sobie pomaszerować, pospacerować po molo. Ale to też piękne. Z cieniami, bo ich już nie ma, ale gdzieś tam z tymi mewami może przylatują – ci tam z góry.

Sopot zmienił się w ostatnich dekadach. Co Pani zdaniem zyskał, a co być może stracił?

Nie wiem, nie będę się zastanawiała. Ja pani coś powiem: miasta pięknieją, ja brzydnę, rozpadam się, ale lubię ten swój rozpad. Natomiast to niesamowite, jak pięknieją domy, ulice, jak fantastycznie rosną drzewa. I pozwalają nam jeszcze pooddychać. Jeszcze by się chciało pooddychać i poleniuchować troszkę na plaży. Może trochę mniej niż 77 lat temu, bo właściwie za chwilę będę miała urodziny.

Uśmiechu państwu życzę. Wszystkiego dobrego.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

::news{"type":"see-also","item":"45740"}