Tak wyglądał Festiwal Whisky w Sopocie! Rozmowy, degustacje i zaskakujące smaki [RELACJA]

Na dwa dni sopocki Hipodrom zamienił się w rozległe festiwalowe miasteczko, w którym whisky spotykała się z tequilą, mezcalem, rumem, likierami, ginem, aperitifami i coraz ciekawszym światem koktajli bezalkoholowych. XII Festiwal Whisky najlepiej poznawało się podczas spaceru od stoiska do stoiska. Rozmowy z wystawcami, degustacje i kolejne smakowe odkrycia sprawiały, że za niemal każdą butelką pojawiała się osobna historia.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Tegoroczna edycja Festiwalu Whisky odbyła się 28 i 29 sierpnia na Hipodromie w Sopocie. Była to druga odsłona wydarzenia zorganizowana w tym miejscu, a jednocześnie kolejny krok w rozwoju imprezy, która rozpoczęła swoją historię w 2014 roku w Jastrzębiej Górze.

Już po wejściu na teren wydarzenia było widać, że organizatorzy chcieli stworzyć coś więcej niż klasyczne targi. Na dużej przestrzeni znalazły się dziesiątki stoisk, przeszklone pawilony, scena, strefy gastronomiczne i miejsca do odpoczynku. Jedne marki stawiały na elegancję, inne na efektowną scenografię. The Sexton przyciągał wzrok mrocznym wystrojem ze szkieletami, Shanky's Whip charakterystycznym ptakiem, a przed pawilonem The Macallan można było zobaczyć Bentleya.

Najważniejsze pozostawało jednak to, co działo się przy barach. To właśnie tam można było próbować, pytać i odkrywać alkohole, których wielu uczestników na co dzień zapewne nie miałoby okazji porównać w jednym miejscu.

Whisky pozostaje w centrum

Pierwszym naturalnym kierunkiem była oczywiście whisky. W strefie Domu Whisky poprosiłem Kubę, tutejszego barmana, o wskazanie kilku szczególnie interesujących butelek. Wśród nich znalazły się Glen Moray, specjalna edycja Bushmillsa przeznaczona na polski rynek oraz 29-letni GlenDronach, przygotowany specjalnie dla Domu Whisky.

Ten ostatni spędził niemal trzy dekady w beczce po Pedro Ximénez, czyli bardzo słodkim sherry. Bushmills z kolei dojrzewał w beczkach po bourbonie, a następnie został finiszowany w beczkach po śliwowicy.

Rozmowa szybko zeszła też na to, jak rozpocząć poznawanie whisky. Kuba polecał na początek delikatniejsze propozycje ze Speyside, w których łatwiej odnaleźć nuty owocowe i kwiatowe. W przypadku Bushmillsa wskazywał natomiast na karmel, wanilię i orzechy.

– Degustację whisky można odrobinę porównać do degustacji wina. Oceniamy barwę, gęstość, smak, zapach, wszystkie walory – tłumaczył barman.

To dobrze pokazuje ideę samego festiwalu. Nie chodzi wyłącznie o próbowanie kolejnych trunków. Znacznie ciekawsze jest porównywanie ich i odkrywanie, skąd biorą się różnice.

Od Szkocji po Japonię i Australię

Mapa whisky prezentowanej w Sopocie była przy tym znacznie większa niż sama Szkocja. Wśród odwiedzonych przeze mnie stoisk znalazła się również japońska Nikka. Przy stoisku rozmawiałem z Kacprem Sztorcem, Brand Ambassadorem Nikka Whisky, który od razu zwrócił uwagę, że japońskich trunków nie warto zamykać w stereotypie lekkiej i wyjątkowo delikatnej whisky.

– To są produkty inne, nie takie, jak myślimy stereotypowo o Japonii, że będą bardzo lekkie i gładkie. Tutaj to są produkty z charakterem – mówił Kacper Sztorc.

Na stoisku można było przejść przez niemal całe spektrum smaków. Od lekkiej i gruszkowej Nikka Days, przez znacznie bardziej intensywną Yoichi 10 z nutami torfu i drewna, aż po The Nikka Tailored, łączącą aromaty deserowe i kwiatowe. Kacper zwracał też uwagę na specyfikę japońskiego rynku, gdzie blendy nie muszą oznaczać podstawowych whisky i potrafią należeć do segmentu premium.

– Polacy bardzo chętnie sięgają po japońską whisky. Dalej jest to dla nas coś egzotycznego. Japonia jest dostępna, tylko wystarczy poszukać – podkreślał Kacper Sztorc.

Festiwal pozwalał pójść jeszcze dalej. W strefie Spirit Depot rozmawiałem z Rafałem Nawrotem o australijskiej whisky Starward, której charakter budują beczki po czerwonym winie.

– W Australii postanowiono robić to na swój własny sposób. Nawet beczki pozyskiwane są bardzo lokalnie, w promieniu około 50 km od samego Melbourne – opowiadał Rafał Nawrot ze Spirit Depot.

Whisky pozostawała więc główną bohaterką, lecz trudno było oprzeć się pokusie zaglądania także do sąsiednich światów.

Meksyk. Tequila to tylko część historii

Jedną z najciekawszych rozmów przeprowadziłem z Wieczysławem Szepetką, który prezentował bardzo szeroką ofertę alkoholi z agawy.

Już pierwsza rada była praktyczna. Mezcal, ze względu na swój intensywny charakter, najlepiej zostawić na później.

– Na początku nie możemy dać spróbować mezcalu, bo on zabije smak innych rzeczy. Więc zasugerowałbym najpierw tequilę – tłumaczył.

Później zrobiło się jeszcze ciekawiej. Tequila związana jest z niebieską agawą Webera, natomiast mezcale mogą powstawać z różnych odmian agawy, również dziko rosnących. To przekłada się na niezwykle szerokie spektrum aromatów.

Wieczysław opowiadał o nutach waniliowych, biszkoptowych czy serowych, a przy niektórych produktach nawet o skojarzeniach z benzyną.

Ciekawa była również skala produkcji bardziej rzemieślniczych mezcalów. Według naszego rozmówcy niektóre partie liczą zaledwie 350 czy 850 butelek, a trunki powstają przy współpracy z niewielkimi lokalnymi producentami w Meksyku.

Przy osobnym stanowisku 1800 Tequila można było z kolei porównać Blanco, Reposado, Añejo i Cristalino. Cztery stojące obok siebie butelki dobrze pokazywały, jak różny charakter może mieć alkohol należący do jednej kategorii.

Disaronno i migdałowa zagadka

Festiwal pozwalał odkrywać nie tylko produkty mało znane. Czasami najciekawsza informacja dotyczyła marki, którą wielu z nas widziało już wcześniej. Tak było przy włoskim Disaronno. Charakterystyczny smak likieru mocno kojarzy się z migdałami, lecz podczas rozmowy usłyszałem ciekawostkę dotyczącą jego produkcji.

– Kojarzy się nam z migdałami, natomiast nie używa się migdałów do produkcji tego likieru. Zamiast tego wykorzystuje się suszone pestki moreli – wyjaśniał przedstawiciel marki.

Obok klasycznego Disaronno można było zobaczyć także delikatniejszą, kremową wersję Velvet. To właśnie takie krótkie rozmowy sprawiały, że spacer po festiwalu nie zamieniał się w oglądanie kolejnych etykiet.

Estonia, rum i... kefir

Kolejny przystanek prowadził do Estonii. Adam, z którym rozmawiałem przy stoisku Vana Tallinn, opowiadał o klasycznej, 40-procentowej wersji estońskiego likieru na bazie rumu.

Wśród dominujących smaków wskazywał cytrusy, przede wszystkim cytrynę i pomarańczę, oraz wanilię. Obok znajdowały się mocniejsze i łagodniejsze warianty. Największe zaskoczenie czekało jednak przy jednej z propozycji serwowania. Vana Tallinn Coffee Caramel łączono z kefirem.

– To jest naprawdę zaskakujące i chętnie ludzie na niego wracają – mówił Adam.

Brzmi nietypowo, ale właśnie w takich momentach festiwal spełniał swoją rolę najlepiej. Pozwalał próbować połączeń, na które samemu prawdopodobnie trudno byłoby wpaść.

Kawa może smakować zupełnie inaczej

Temat kawy powrócił jeszcze kilkukrotnie. Przy jednym ze stoisk wywiązała się dłuższa rozmowa o likierach kawowych i sposobie przygotowania samej kawy. Porównywano produkty powstające na bazie cold brew z tymi, przy których wykorzystywana jest świeżo parzona kawa. Jeden z rozmówców przekonywał, że właśnie sposób ekstrakcji ma ogromne znaczenie dla tego, jakie aromaty później przechodzą do likieru.

Jeszcze bardziej nietypowy był Skinos Dark, w którym kawa spotyka się z mastihą, aromatyczną żywicą pochodzącą z Grecji.

– Każdy czuje coś swojego. Jak ktoś nie wie, że to jest żywica, to wszyscy mówią, że to jest jakieś zioło – opowiadał przedstawiciel stoiska.

Po degustacji wrażenie było znacznie prostsze. Mocno kawowe, intensywne, a jednocześnie bardzo przyjemne.

Polska wiśniówka przywołała domowe wspomnienia

Wśród wielu międzynarodowych produktów znalazło się również miejsce dla polskich propozycji. Wśród nich moją uwagę przyciągnęła zwłaszcza marka Saturday Makers, prezentująca gin, limoncello oraz likier wiśniowy. Zwłaszcza ten ostatni wywołał niemałe poruszenie.

– Jakbym piła taką u babci, po prostu. Mojej babci ze wsi, ona robiła takie rzeczy – mówiła moja żona, wyraźnie zaskoczona intensywnie wiśniowym smakiem.

Przy stoisku rozmawiałem z Michałem Nowakiem, prezesem zarządu marki, który zwracał uwagę na nieoczywiste podejście do smaków. Limoncello miało łączyć gorycz, kwasowość i słodycz, a gin został pomyślany tak, by mógł przekonać także osoby, które zwykle za tym stylem nie przepadają.

– Warto kupować polskie marki i ogólnie wspierać polski biznes. My Polacy też potrafimy robić dobre alkohole, które są doceniane nie tylko w Polsce, ale również międzynarodowo – mówił prezes zarządu Saturday Makers.

Takie stoiska dobrze pokazywały, że ciekawych smaków nie trzeba szukać wyłącznie w Japonii, Meksyku czy na Karaibach. Niekiedy można je znaleźć również znacznie bliżej.

Shanky's Whip. Whisky w słodszej odsłonie

Inną propozycją dla osób szukających łagodniejszych i deserowych smaków był Shanky's Whip, irlandzki likier na bazie whisky z karmelem i wanilią.

– Jest słodki. Czuć karmel oraz wanilię – mówiła Agnieszka, przedstawicielka marki, z którą rozmawiałem przy stoisku.

Likier można podawać schłodzony, z lodem albo jako dodatek do deseru. Obok prezentowane były również inne produkty importera, między innymi whisky Old Pulteney i tajski rum Phraya. Samo stanowisko trudno było przeoczyć za sprawą dużej figury strusia, która skutecznie zatrzymywała uczestników przechodzących alejką.

The Sexton, Select i kolejne przystanki

Efektowną scenografią wyróżniał się również The Sexton. Ciemny wóz, lampiony i szkielety tworzyły jeden z najbardziej charakterystycznych punktów festiwalu. Rozmowa przy tym stanowisku dotyczyła irlandzkiej whisky oraz jej bardziej przystępnego, łagodnego charakteru, a także możliwości wykorzystania jej w koktajlach.

Z Irlandii można było chwilę później przenieść się do Wenecji. Przy czerwonym stoisku Select przygotowywano klasycznego spritza i opowiadano o włoskiej kulturze aperitivo. Takich zmian kierunku było przez cały dzień mnóstwo. Raz degustacja prowadziła do historii beczek, chwilę później do włoskiego aperitifu, a za następnym zakrętem czekał rum, gin albo produkt na bazie kawy.

Zero procent, pełnoprawny koktajl

Jednym z najbardziej interesujących znaków zmieniających się trendów była rozbudowana oferta Giffard i Fever-Tree. Na stoisku znalazły się bezalkoholowe produkty o smakach między innymi imbiru, grejpfruta, ananasa, spritza i kwiatu bzu. Powstawały z nich drinki 0%, serwowane dokładnie tak, jak klasyczne koktajle.

– Serwujemy je normalnie w takim szkle, jak koktajle alkoholowe. Wszystko ładnie wygląda. Dajemy garnisz, ładną dekorację – tłumaczył przedstawiciel stoiska.

Możliwości komponowania smaków podsumował zresztą najlepiej sam rozmówca.

– Ogranicza nas tylko wyobraźnia.

Po bezalkoholowych propozycjach przyszła kolej na klasyczne likiery Giffard. Intensywnie pachnący kwiat bzu wywołał skojarzenie z perfumami, a bardzo skoncentrowany cassis z czarnej porzeczki należał do smaków, które szczególnie przypadły nam do gustu.

Festiwal, który najlepiej poznaje się w rozmowie

Program XII Festiwalu Whisky obejmował również masterclassy, pokazy barmańskie, panele i koncerty. Pierwszego wieczoru na scenie pojawił się ØRGANEK, drugiego dnia Ramona Rey. Ważną częścią wydarzenia były duże strefy premium, gastronomia oraz miejsca przygotowane do spokojnego odpoczynku między kolejnymi degustacjami.

Po kilku godzinach spędzonych na Hipodromie najmocniej zostały jednak ze mną rozmowy przy stoiskach. To dzięki nim 29-letni GlenDronach przestawał być tylko drogą butelką, mezcal stawał się opowieścią o różnych odmianach agawy i niewielkich meksykańskich producentach, a Vana Tallinn prowadził do zaskakującego połączenia rumowego likieru, kawy i kefiru.

Festiwal Whisky pokazał też coś jeszcze. Nie trzeba znać wszystkich destylarni ani specjalistycznych określeń, żeby dobrze się tutaj odnaleźć. Wystarczy ciekawość smaków i gotowość do zadawania pytań.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Wtedy z pozoru zwykły spacer między stoiskami zamienia się w podróż przez Szkocję, Irlandię, Japonię, Australię, Meksyk, Estonię, Włochy, Grecję i Polskę. A to wszystko bez opuszczania Sopotu.