Zamknij

„Trzeba obserwować dużo. To jest natręctwo”. Marek Okrassa o malowaniu i swoim Sopocie

Przemysław Szczygieł
15:59, 22.11.2026 Aktualizacja: 15:30, 20.11.2026
Skomentuj Marek Okrassa w swojej pracowni w Sopocie. Fot. eSopot.pl Marek Okrassa w swojej pracowni w Sopocie. Fot. eSopot.pl

Podjazd do Grand Hotelu malował w kilku wersjach. Na molo zapamiętał parę odwróconą plecami. A kiedy nad jeziorem wybrał jedną wierzbownicę, rysował ją z odległości dziesięciu centymetrów. W pracowni przy ul. Podjazd 2 w Sopocie Marek Okrassa opowiada Magdalenie Moll-Szutenberg, jak patrzy na ludzi i miejsca, z których później powstają jego obrazy.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

_________

Magdalena Moll-Szutenberg: Który ze swoich obrazów najmocniej kojarzy pan z Sopotem?

Marek Okrassa: Chyba najwięcej prób miałem z podjazdem do Grand Hotelu. Zacząłem dosyć dawno, jeszcze kiedy byłem bardziej ilustratorem. Jest dużo wersji tego wejścia z charakterystycznym hotelowym podjazdem. Pojawiają się tam trzy plany. Najpierw jest ogród przed Grand Hotelem, później podjazd i wreszcie sama elewacja z wejściem. Przy tym motywie zacząłem po swojemu ustawiać plany na obrazach.

Trudno mi wybrać jedno płótno. Przychodzi mi jeszcze do głowy obraz z mola. Para stoi tyłem i patrzy w dal. Widać kawałek desek, balustrady, konstrukcji mola. Ten kadr jest dla mnie bardzo stąd. Nazbierały się te moje wrażenia i gdzieś się z nich zrobił taki motyw.

Wychował się pan na sopockim Brodwinie, w rodzinie artystów. Jak pan zapamiętał dom, w którym rysunek i malarstwo były częścią codziennego życia?

Rodzice oboje zajmowali się grafiką i malarstwem. Mieli warsztat w domu, pracowali też na akademii. Miałem więc ten warsztat dosłownie pod nosem. Bywałem na zajęciach, pomagałem przy plakatach i ilustracjach. Szybko widziałem efekt tej pracy. Materiały były pod ręką, więc sam też próbowałem. Z domu wyniosłem takie myślenie, że malowanie jest czymś normalnym, co po prostu zwyczajnie się robi.

Interesowały pana też informatyka i elektronika. Co sprawiło, że wybrał pan malarstwo?

Chyba zaczęło się od rysowania z natury. Pod koniec podstawówki czy już w liceum zdałem sobie sprawę, że własne pomysły to tylko wycinek warsztatu i trzeba zacząć ćwiczyć. Chodziłem w plener, rysowałem postacie. Wcześniej tego w taki sposób nie robiłem, a miałem z tego strasznie dużo przyjemności. Jak się wciągnąłem, to już się nie zatrzymałem. Poszedłem na ASP do Gdańska.

Na studiach pracowałem szybko, często na małych formatach. Potrafiłem jednego dnia zrobić kilka projektów ilustracji czy obrazów. Zebrałem wtedy tyle pomysłów, że do niektórych wracam do dzisiaj. Początkowo byłem bardziej widoczny jako ilustrator. Robiłem ilustracje dla „Newsweeka”, długo też dla „Twojego Stylu”. Obrazy już powstawały, ale wtedy wolałem widzieć swoje prace w druku.

Marek Okrassa w swojej pracowni w Sopocie. Fot. eSopot.plPamięta pan moment, kiedy pomyślał pan o malarstwie jako o zawodzie?

Trochę się przeraziłem, kiedy zobaczyłem, ile to wymaga pracy. Zdecydowałem się na tradycyjne malowanie. Chciałem mieć taką sprawność, żeby to, co mam w głowie, umieć potem własną ręką przełożyć na płótno. Tego nie da się robić z doskoku. Trzeba ćwiczyć dzień w dzień.

Był czas, kiedy większość rzeczy, jakieś dziewięćdziesiąt procent, służyła mi tylko do ćwiczeń. Teraz mam więcej odwagi, żeby pokazać coś ze swojego warsztatu. Tu w pracowni jest na przykład dwumetrowy szkic grupy dzieciaków, który zrobiłem podczas warsztatów. One też wtedy malowały. Równie dobrze mógłbym to narysować na małej kartce papieru. Zrobiłem duży format i na tym skończyłem. Zostawiłem ten szkic, żeby samemu móc na niego patrzeć, może kiedyś pokazać na wystawie.

Na płótnach w pracowni widać bardzo różne sceny. Wymyśla je pan wcześniej czy pomysł przychodzi już w trakcie rysowania?

Trzeba obserwować dużo. To jest natręctwo. Codziennie zbiera się wrażenia, zdjęcia, ogląda się różne rzeczy. A na płótnie często zaczynam od postaci. Rysuję modelkę, ona coś robi i dopiero wokół tego gestu dobudowuję otoczenie. Czasem zaczynam rysować z pamięci i wymyślam całą sytuację.

Akurat do tej pracy pozowało mi pięć osób. Spotykaliśmy się przez trzy dni na zewnątrz. Były kostiumy, ustawialiśmy się na trawie. Na obrazie są też moje psy. Wypróbowaliśmy kilka ustawień. Tutaj jeszcze dobrze widać, gdzie rysowałem, a gdzie już zacząłem malować.

Z wierzbownicą, którą tu widać, było inaczej. Biorę blejtram nad jezioro i szukam miejsca, czasem dosyć długo. Tę jedną roślinę wybrałem z całego łanu. Rysowałem ją kawałek po kawałku, przyglądając się jej dosłownie z dziesięciu centymetrów, żeby zobaczyć drobiazgi. Po kilku dniach zna się tę roślinę prawie na pamięć. A cały czas jest się na zewnątrz, w tej pogodzie, na wietrze.

Duży obraz najczęściej zaczyna się u pana od szkicu?

Tak mi się najlepiej pracuje. Maluję sporo małych prac. Ja mówię „małe”, ale one mają po metrze. Lubię zrobić dwa, trzy projekty, uchwycić różne fazy ruchu i wybrać tę, która bardziej mi odpowiada. Czasami rysuję jeszcze na kartonie, koloruję flamastrami, żeby sobie coś wypróbować. Kiedy ktoś później pozuje mi do dużego obrazu, wiem już, jak zmieścić postacie w kadrze.

Potem modele mogą pójść, a ja mam jeszcze osobną robotę z samą farbą. W pewnym momencie mógłbym ten obraz malować do góry nogami. Widz rozpoznaje osobę, przedmiot, architekturę, a ja patrzę, jak się układają plamy koloru, co się dzieje między jednym pociągnięciem pędzla a drugim. Tutaj już dużo robię na intuicję.

Marek Okrassa w swojej pracowni w Sopocie. Fot. eSopot.pl

Ile czasu zajmuje panu namalowanie takiego obrazu?

Gdybym zajął się wyłącznie tym jednym, myślę, że tydzień, dwa tygodnie. A ten obraz, o którym rozmawiamy, jest w pracowni już dwa albo trzy miesiące i niedługo stąd wyjedzie. W pewnym momencie pracuję nad nim więcej, później już tylko trochę przy nim maluję. W tym samym czasie powstają inne prace.

W kilku miejscach farba tak się świeci, jakby przed chwilą coś pan domalował. Jest jeszcze wilgotna?

Nie, obraz jest niewerniksowany i stąd te różnice w połysku. Kiedy coś jest matowe, kolor wygląda inaczej, niż kiedy ma półpołysk. Werniksem można to wyrównać, ale ja czasem te różnice zostawiam. Lubię, kiedy w obrazie jest coś, co dla kogoś może być zgrzytem. Nie chcę z tego zrobić tapety, która jest w jednym jakimś stylu.

Kiedy zestawia pan dzisiejsze obrazy z tymi sprzed kilkunastu lat, jaką zmianę widzi pan najwyraźniej?

Pozbywam się ozdobników. Kiedyś fascynowały mnie na przykład wnętrza opery. One już same w sobie mają tyle dekoracji, że obraz też staje się ozdobny. Dzisiaj zależy mi na tym, żeby jak najszybciej przekazać charakter sceny, jej nastrój.

Dlatego sięgam po marker. Nie ma finezji węgla, daje prostą, czarną krechę. Podobnie jest z bielą płótna. Gdybym dał w podkładzie dobrany beż, wszystko by się bardziej scaliło. A tak biel się wyrywa. Widać to też w mojej serii koncertów. Zostały właściwie czerwień, biel i muzycy, których sylwetki zmieniły się w geometryczne formy. Wciąż można w nich zobaczyć ludzi, a można też popatrzeć na sam układ kształtów.

Panie Marku, dziękuję za rozmowę.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

::news{"type":"see-also","item":"47917","portal":"esopot.pl"}

Dalszy ciąg materiału pod wideo ↓

Co sądzisz na ten temat?

podoba mi się 0
nie podoba mi się 0
śmieszne 0
szokujące 0
przykre 0
wkurzające 0
Nie przegap żadnego newsa, zaobserwuj nas na
GOOGLE NEWS
facebookFacebook
twitter
wykopWykop
komentarzeKomentarze

komentarze (0)

Brak komentarza, Twój może być pierwszy.

Dodaj komentarz


Dodaj komentarz

🙂🤣😐🙄😮🙁😥😭
😠😡🤠👍👎❤️🔥💩 Zamknij

Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu esopot.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz

OSTATNIE KOMENTARZE

0%